Vaak krijg ik als fotograaf de vraag of ik iemand wel mag fotograferen. In onze “goed” geïnformeerde maatschappij vinden we ons zelf heel belangrijk en willen we graag onze rechten uitoefenen. We zijn daarom vaak van mening dat iedereen voor elke foto toestemming moet vragen en dat is niet altijd zo. Sterker nog, het kan zo zijn dat je juist als fotograaf zijnde helemaal geen toe- stemming wil omdat dan jouw moment voorbij is. Een geposeerde foto brengt vaak niet hetzelfde.. En soms zijn we te ver door- geschoten in het opeisen van onze rechten en verhinderen we de beroepsfotograaf die gewoon zijn werk wil doen en dat is het vastleggen van de wereld zoals die eruitziet. Niet geposeerd en niet zoals de geportretteerde zelf misschien het liefste heeft. Maar mag dan je dan altijd iedereen maar vastleggen zonder toestemming ? Nee, er zijn natuurlijk beperkingen. Iemand kan in zijn huis, zijn kantoor, zijn winkel etc. bepalen wat daar gebeurt. Daarnaast moet natuurlijk privacy gerespecteerd worden. Maar in de publieke ruimte eigenlijk altijd en ook op de openbare weg. En soms ook op andere plaatsen. Immers een persfotograaf moet zijn werk kunnen uitoefenen. En dat laatste realiseren veel mensen zich niet. Zo reageren politiemensen soms overdreven streng en zou een vraag vooraf veel ellende kunnen besparen. Ook is informatie van binnenuit belangrijk. Leidinggevenden zouden moeten weten wat wel en niet mag. Als een fotograaf echter het belang van de ander schaadt of geld verdient aan een portret, zou een rechter wellicht kunnen beslissen dat die foto niet mocht zonder toestemming of dat de ander recht heeft op een vergoeding. Maar normaliter moet een portret dus inderdaad kunnen. Een aardig stukje hierover staat op de site van de NVF, de belangenorganisatie van Fotojournalisten, onderdeel van de NVJ.